Suzuki Grand Vitara II (nr 1/2016)
by Las Polski | 24 lutego 2016 12:03
Po kilkunastu latachprodukowania małej, udanej terenówki, kojarzonej dzięki ramie z klasycznymiautami terenowymi, Suzuki postanowiło odświeżyć swój sztandarowy produkt. Zperspektywy czasu możemy ocenić, czy to już typowy SUV, czy też sprawdzającesię w terenie typowe auto 4 x 4.
Suzuki musiało zareagować na rosnącą konkurencję, któraatakowała ze wszystkich stron. Zarówno europejska, jak i dalekowschodniaofensywa zalała rynek typowymi autami klasy SUV, pakownymi, ładnymi,uzbrojonymi w elektrykę, niestety rzadko oferującymi prawdziwy napęd 4 x 4…
 |
 Fot. S. Kołacz (3) |
Wporównaniu do poprzedniego modelu nowa Grand Vitara z 2005 r. to konstrukcyjniezupełnie nowy samochód. Zastosowano stały napęd na obie osie oraz nadwoziesamonośne, wzmocnione solidną konstrukcją ramową zespoloną z karoserią. Wstosunku do poprzedniczki znacząco na plus wzrosła jakość spasowaniaposzczególnych elementów i trwałość oraz wygląd zastosowanych materiałów.Dzięki tym rozwiązaniom auto stało się wyraźnie cichsze. Na tle konkurencjiwyróżnia się stosunkowo „pudełkowatym” nadwoziem, którego walory docenimy wterenie. Pod koniec 2008 r. samochód został poddany face liftingowi nadwozia orazotrzymał dwa nowe silniki benzynowe (2,4 i V6 3,2 litra). Dodatkowo pojazdwyposażono w asystenta zjazdu ze wzniesienia oraz zastosowano hamulce tarczowena tylnej osi. Z zewnątrz najbardziej widoczne są nowe lusterka zewnętrzne zwmontowanymi kierunkowskazami. W środku rzuca się w oczy wielofunkcyjnywyświetlacz, przeniesiony z centralnej konsoli przed kierowcę. W 2012 r. GrandVitarę ponownie zmodernizowano, zmieniono nieco pas przedni pojazdu, główniegrill i zderzak, w roku 2014 pojawiła się kolejna generacja.
Nadwozie i wnętrze
Nadwozie w stosunkudo poprzedniego modelu nieco urosło, jednocześnie wbrew ogólnym trendom widaćtu sporo prostych linii. Płaska maska, pionowo opadające boki i tylna klapanawiązują do klasycznych terenówek. Duża powierzchnia szyb poprawia widoczność.Sylwetka jest zgrabna i nie starzeje się zbytnio, dzięki samonośnemu nadwoziuprzy tej samej wysokości we wnętrzu auta wygospodarowano więcej miejsca.
Wnętrze Grand Vitary jest stosunkowoprzestronne, tylną (dzieloną) kanapę można złożyć i ustawić pionowo tuż zaoparciami przednich siedzeń. Do średniej wielkości bagażnika (wersja 5D) dostajemysię przez nietypowo odchylane drzwi, ich zawiasy umieszczono z prawej stronynadwozia – jest to okej w krajach o ruchu prawostronnym, ale dla nas otwierająsię one „w złą stronę” i by dostać się do bagażnika, musimy podejść od stronyjezdni. Tablica przyrządów wygląda satysfakcjonująco, nie ma tu „fajerwerków”,ale ergonomii i „urody” nie można odmówić, a wszystkie przełączniki (również tez konsoli centralnej) są wygodne w użyciu. Za wybór rodzaju napędu odpowiadaczterozakresowe pokrętło. W wersji 3D nie znajdziemy zbyt wiele miejsca natylnej kanapie, wsiadanie na nią też nie będzie łatwe, należy jednak pamiętać,że z 4 m długości nie jest łatwo wygospodarować wiele miejsca.
 |
 |
|
| Wygodna tylna ławka | Uporządkowana i estetyczna deska rozdzielcza wersji 5D z pokrętłem trybu napędu |
Wersja 5D to nieco inna liga – z przodu wobu wariantach jest sporo miejsca, jednak w tylnej części tej wersji jestzaskakująco dużo miejsca na nogi, do zaakceptowania na szerokość (kształtkanapy i tak wyklucza dłuższą jazdę w trzy osoby) i trochę mniej nad głowamiwysokich pasażerów. Porównując rywali z tej klasy aut 4 x 4, nie możemynarzekać na ilość miejsca na tylnej kanapie. Auto oferowano w kilku pakietachwyposażenia, bez trudu znajdziemy dobrze wykończone (de luxe), ze skórzaną tapicerką, elektronicznymkluczykiem, szyberdachem, ale i w wersjach podstawowych niewiele brakuje nam doszczęścia.
Silniki i przeniesienie napędu
Do dyspozycji mamy jeden diesel rodem z Renault(zdarzają się problemy z turbosprężarką), ale mimo wszystko to całkiem udana isprawna jednostka. W Polsce obok diesla najczęściej spotykamy silnik benzynowy2,0. Trzeba nauczyć się z nim jeździć. Przy niskich obrotach mimo wciskania„gazu” w podłogę auto toczy się ospale do przodu. Powyżej 3 tys. obr./minzaczyna się życie i auto zrywa się „do boju”. Charakterystyka silnikówbenzynowych Suzuki zmusza nas do polubienia jazdy w pełnym zakresie obrotówi,co za tym idzie, do dość znaczącej konsumpcji benzyny. Do trwałościbenzyniaków nie można wnosić wielu zastrzeżeń, ale z powodu wysokoobrotowejcharakterystyki należy częściej kontrolować poziom oleju silnikowego.Optymalnym wyborem w polskich realiach wydaje się sprawdzony silnik 2,0. Silnikdiesla, ze względu na potrafiący zapychać się filtr DPF, polecany jestkierowcom poruszającym się na dłuższych trasach. Stosunkowo niskie spalanie niepotrafi czasami zrekompensować awarii układu wtryskowego, zacierającej sięturbosprężarki, i zbyt szybkiego zużycia dwumasowego koła zamachowego. Należyjednak pamiętać, że są to w sumie typowe usterki większości współczesnychdiesli.
Wzależności od modelu Suzuki oferuje manualne i automatyczne skrzynie biegów (tedrugie polecane z silnikami V) oraz stały napęd 4 x 4 z centralnym mechanizmemróżnicowym, blokadą międzyosiową i reduktorem przydatnym w terenie (zwłaszczaprzy wysokoobrotowych silnikach benzynowych). Tylu zalet nie posiada wersjatrzydrzwiowa w odmianie 1,6, która jest pozbawiona reduktora i blokadymiędzyosiowej. Niepozorna z wyglądu Vitara potrafi zawstydzić sporokonkurencyjnych, pseudoterenowych aut i w gruncie rzeczy wcale nie należy sięobawiać wyjazdu w teren czy w głębsze błoto.
Zawieszenie
Zawieszenie Suzukito w pełni niezależna konstrukcja obu osi. Na przedniej osi nierówności tłumiąkolumny McPhersona, z tyłu zastosowano układ niezależnych wahaczy. Rywale tegoauta bywają może nieco bardziej wyrafinowani pod względem komfortu i precyzjiprowadzenia, jednak nie można uznać podwozia za wadę modelu, tym bardziej żeprostszy układ zawieszenia generuje niższe koszty obsługi.
W tej konstrukcji najszybciej zużywają sięgumy przedniego stabilizatora oraz łożyska wszystkich kół. W terenie możeprzeszkadzać trochę niskie mocowanie tylnych wahaczy. Komfort resorowania jestsatysfakcjonujący zarówno w terenie, jak i podczas dłuższych podróży poasfalcie. Do trwałości zawieszenia również nie można mieć większych zastrzeżeń.
Autojest przewidywalne w prowadzeniu i jeździ podobnie do zwykłej „osobówki”.Należy jednak pamiętać, że Vitara trochę waży i środek ciężkości mazlokalizowany stosunkowo wysoko, dlatego na zakręcie wbrew pozorom można daćsię zaskoczyć. Na rynku oferowanych jest wiele zestawów, pozwalających namodyfikacje zawieszenia, zwiększających walory terenowe, od prostych podkładekpod sprężyny za 250 zł do markowych zestawów (sprężyny plus amortyzatory) zaok. 2500 (i więcej) zł.
Hamulce
Hamulce ewoluowaływ czasie produkcji – początkowo z tyłu montowano bębny, z przodu tarcze, wefekcie droga hamowania przekraczała 42 m. Dla poprawy bezpieczeństwaprzestarzałe hamulce bębnowe na tylnej osi zastąpiono przy okazji face liftingu nowocześniejszymi i wieleskuteczniejszymi tarczowymi. Wzrosła sprawność układu, łatwość obsługi itrwałość, co skutecznie obniża koszt użytkowania auta. Układ hamulcowy należydo stosunkowo trwałych elementów pojazdu.
| Zalety: | Wady: |
|
|
Podsumowanie
Na rynku są dostępne auta sprawniejsze w terenie,bez wątpienia znajdziemy również pojazdy o pojemniejszym wnętrzu czygwarantujące wyższy komfort. Jednak Grand Vitara nawiązuje do tradycji i jesttypowym autem „środka”, dającym nam kompromis, który polega nasatysfakcjonującym poruszaniu się zarówno w terenie, jak i z rodziną nadłuższej trasie. Trudno znaleźć tak wypośrodkowane i uniwersalne auto. Wraportach awaryjności wypada całkiem dobrze, deklasując w poszczególnychklasach wiekowych znacznie bardziej renomowanych konkurentów. Reasumując –samochód wart polecenia dla leśnika, który chce mieć uniwersalny pojazd zarozsądne pieniądze.
Sebastian Kołacz
Uwagi, sugestie lub opisy aut proszękierować na adres: seba4x4@o2.pl.
Opinieużytkowników
Piotr (Nadleśnictwo Okonek): Suzuki kupiłem w marcu2013 r. z przebiegiem ok.165tys. km. Auto z końca 2006 r.wyposażone jest w silnik diesla o pojemności 1,9 i mocy 129km. Na dziśVitara ma przejechane 215tys. km. Średnie spalanie w trasie kształtujesię między 7,5–8,5 l, jazda w lekkim terenie i codzienne użytkowanie to zużyciepaliwa na poziome 8,5–9,5 l, a zimą nawet 10–11 l ON.
Przez cały czas używaniaauta nie miałem większych problemów z serwisem i naprawami, części są dostępnew rozsądnych cenach. Silnik, napędy i zawieszenie sprawują się bardzo dobrze,bez problemów „kręcą” kolejne kilometry. Wnętrze jest przestronne ifunkcjonalne, bagażnik pojemny o regularnym kształcie. Polecam jako auto dopracy i jako samochód rodzinny.
Source URL: https://nowy.laspolski.pl/3605/suzuki-grand-vitara-ii-nr-1-2016/