Suzuki Grand Vitara I generacji jest autembardzo popularnym wśród leśnych służb terenowych. Czym zasłużyła sobie na takąpopularność i czy zasługuje na miano „klasyki leśnika”?

Grand Vitara zadebiutowała na rynku w 1998r. jako następca udanej Vitary (dostępnej od 1988 r.), która produkowana byłarównolegle do 2003 r. w zakładach w Hiszpanii. Główne zmiany dotyczyły nadwoziai wnętrza, które zdążyło się już zestarzeć i przestało stanowić konkurencję dlarywali.

Auto uniwersalne

Z założenia Grand Vitara miała być autemuniwersalnym godzącym właściwości terenowe z atrakcyjnym wyglądem, niezawodnymi trwałym oraz stanowić konkurencję dla pojawiających się ma rynku aut typuSUV, jak Land Rover Freelander, Toyota RAV 4 czy Honda CRV. Oczywiściewymieniona „konkurencja” może być porównywana tylko w kwestii gabarytówponieważ jest to jedyny element łączący te auta ze sobą. Pozostałe cechykonstrukcyjne Grand Vitary w postaci reduktora, „prawdziwej” skrzynirozdzielczej, dołączanego „na sztywno” przedniego napędu oraz oparciakonstrukcji auta na ramie, pozwalają usytuować ją w grupie aut pretendującychdo miana klasycznych terenówek. Jednym z efektów zastosowania „sztywno”dołączanego przedniego napędu jest ograniczona możliwość stosowania go natwardych nawierzchniach zarówno suchych, jak i oblodzonych. Wyjaśnienie tegozagadnienia będzie stanowić odrębny artykuł. Konstrukcja Grand Vitary stanowiłaudaną próbę połączenia atrybutów terenowych i wyglądu zdolnego przekonać swymiwalorami zarówno użytkowników jeżdżących w terenie, jak również kobiety, orazosoby nie myślące o zjechaniu z asfaltu.

Co pod maską?

Kilka słów o szczegółach technicznych.Nadwozie oparte na ramie występowało w wersji 3 i 5-drzwiowej, dostępny byłrównież 3-drzwiowy półkabriolet oraz przedłużona wersja 7-osobowa z dużymsilnikiem benzynowym o nazwie XL-7. Rama oparta jest na sztywnym tylnym mościeze sprężynami i przednim niezależnym zawieszeniu z wahaczami współpracującymize sprężynami. Takie rozwiązanie przedniego zawieszenia odbiera trochęmobilności w terenie oferując w zamian dobre prowadzenie na asfalcie, co jestkorzystne przy dłuższych podróżach.

Silniki benzynowe dobrze znoszą współpracez instalacją gazową, silniki diesla zado-walają się niezbyt wielkimi ilościamipaliwa (wg producenta silnik 87 KM – 6,9 do 9,4 l /100 km, silnik 109 Km –6,6–8,0 l/100 km). Najlepsze opinie użytkowników zbiera turbo-diesel 2.0 TDbędący konstrukcją Mazdy. Niezbyt mocny, ale za to niezawodny i trwały. Drugiturbo-diesel pochodzący z koncernu PSA, jest bardziej dynamiczny, ale częściejkrytykowany za dużą awaryjność i drogi serwis. Ma kapryśną elektronikę uczulonąna wilgoć i jest bardzo wrażliwy na niską jakość paliwa. Silniki benzynowespisują się bez większych problemów, ale są stosunkowo paliwożerne.

Z wyglądu

Nadwozie oferuje niezbyt szeroką kabinę (zprzodu trochę ponad 140 cm) z wygodnymi fotelami przednimi zdolnymi zadowolićrosłe osoby i tylną kanapą oferującą godziwe warunki podróżowania w wersji5-drzwiowej, wersja 3-drzwiowa oferuje znacznie mniej miejsca na tylnejkanapie.

Pojemność bagażnika wersji 3d jestsymboliczna, 275 l w wersji 5d też nie odpowiada standardom w tej klasie aut.Nie są to wielkie wartości, ponadto pojemność bagażnika skutecznie sięzmniejsza po montażu instalacji LPG w wersjach benzynowych. Linia nadwozia niezestarzała się specjalnie przez ostatnie lata. Egzemplarze bezwypadkowe przezdługi czas nie straszą nas korozją.

Napęd trwały

Tylne zawieszenie oparte na wahaczach zesprężynami i sztywnym moście zwyczajowo wyposażonym w blokadę LSD ułatwiającąporuszanie się w terenie, jest stosunkowo trwałe i proste w budowie. Przednieniezależne zawieszenie oparte na wahaczach poprzecznych nie nastręczaspecjalnych problemów pod warunkiem okresowej kontroli i bieżącej likwidacjiewentualnych luzów. Fabryczny prześwit o wartości 19,5 cm jest możliwy dozwiększenia przez zastosowanie opon o wyższym profilu (w granicachdopuszczanych przez producenta), przez zastosowanie odpowiednich markowychzestawów (komplet Calmini to wydatek około 6,5 tys. zł) lub przy wykorzystaniubardziej domowych sposobów, ale to już materiał na kolejny artykuł.

Układ przeniesienia napędu jest trwały,skrzynia biegów, skrzynka rozdzielcza i reduktor służą bez zastrzeżeń, zdarzająsię wycieki na łączeniach wałów ze skrzynią rozdzielczą. Zużyciu wielofrezów nawałach i krzyżaków wałów można skutecznie zapobiec smarując częściej teelementy. Czasami pojawiają się awarie automatycznych sprzęgiełek przedniegonapędu wynikające najczęściej z problemów z przewodami załączającymisprzęgiełka.

Co mówią użytkownicy?

Opinie właścicieli – miałem przyjemnośćporozmawiać z leśnikami użytkującymi w pracy opisane powyżej auta. Oto ichopinie:

Leśniczy Sławomir Kończak od 4 lat użytkujetrzydrzwiową GV 2,0 TDI (109 KM) z roku 2003 w bogatej wersji wyposażenia.Autem tym przemierzył już po leśnych drogach ok. 100 tys. km (aktualny przebieg to ok. 150tys. km), do zalet auta zalicza przestronne wnętrze z przodu auta, stosunkowowysoki komfort jazdy zarówno w lesie, jak i na asfalcie, niewielkie wymiaryzewnętrzne ułatwiające manewrowanie na leśnych duktach, stosunkowo wysokądzielność terenową, relatywnie niskie spalanie (od 8 l/100 km w lecie do 10l/100 km w zimie podczas jazdy po terenie leśnictwa). Nadmienić trzeba, że naterenie leśnictwa występują praktycznie wszystkie siedliska z licznymi dużymiwzniesieniami terenu. Do wad zalicza niewielki bagażnik (na szczęście łatwopowiększany przez szybkie składanie siedzeń), poprowadzenie przewodówpaliwowych i załą-czających przedni napęd bez osłon w miejscach narażonych nakontakt z gałęziami/podłożem. Kolega leśniczy stosuje dwa komplety opon(letnie/zimowe) w fabrycznych rozmiarach, dwa razy w roku (wiosna/jesień)dokonuje przeglądu podwozia na stacji diagnostycznej, ewentualne usuwaniedrobnych luzów na bieżąco skutkuje bezawaryjną jazdą. Z głównych czynnościobsługowych należy wymienić regenerację tylnego zawieszenia (wymianaamortyzatorów, gum stabilizatorów itp.), oprócz tego dokonywane były typoweczynności obsługowe wykonywane w ramach przeglądów. Wpływ na zużycie tylnegozawieszenia miało zapewne częste używanie kosza zawieszanego na tylnym haku.Auto dzięki dodatkom typu klimatyzacja, elektryczne sterowanie szyb,półskórzana tapicerka uprzyjemnia dłuższe podróże na polskich drogach.

Podleśniczy Szymon Nowak użytkuje GV wwersji pięciodrzwiowej od ponad roku. Vitarę poprzedniej generacji (wersjatrzydrzwiowa z silnikiem benzynowym 1,6) zamienił na model z 1999 r. zsilnikiem 2,0 TD (87 KM). Ze względu na cięższy teren w leśnictwie użytkuje jąna oponach typu MT. Pierwszy rok jazdy minął bezawaryjnie. Spalanie nieznacznieprzewyższa podane wcześniej wartości, można to przypisać większej masie autaoraz agresywniejszym i większym oponom. Mobilność w lesie jest zdaniem kolegicałkowicie satysfakcjonująca, dłuższy rozstaw osi skutkuje większą ilościąmiejsca na tylnym siedzeniu, większą pojemnością bagażnika oraz wyższymkomfortem odczuwalnym przy pokonywaniu dłuższych tras poza terenem leśnym. Mimonieznacznie dłuższego nadwozia zwrotność na leśnych drogach jest imponująca.Auto również oferuje w standardzie klimatyzacje, centralny zamek i elektrykęszyb. W chwili obecnej auto ma przejechane niespełna 200 tys. km.

Warto

Reasumując, Suzuki Grand Vitara I generacji
jest naprawdę dobrą alternatywą dla leśnika. Mimo że przegrywa z wspomnianymiautami klasy SUV funkcjonalnością i pojemnością wnętrza, komfortem i precyzjąjazdy po asfalcie, to należy docenić kompromis między cechami terenowymi iszosowymi. Możemy śmiało jeêdzić po lesie wykonując swoje obowiązki służbowe,jak i udać się z rodziną w dłuższą podróż asfaltowymi szlakami. Prosty układnapędowy jest problematyczny na asfalcie w zamian jednak oferuje nam sporemożliwości terenowe i niską awaryjność. Dla leśnika kolejnym argumentemprzemawiającym za zakupem jest również przystępna cena, stosunkowo duży wybóraut, niewygórowane ceny części i materiałów eksploatacyjnych, spora podażczęści używanych no i oczywiście imponująca trwałość samochodu widoczna nawet wzestawieniach awaryjności aut. Wszystkie wymienione cechy są bardzo ważne,szczególnie w wypadku, gdy decydujemy się na zakup jednego auta przeznaczonegozarówno do celów służbowych, jak i prywatnych.

Pozdrawiam terenowo.

Tekst i zdjęcia: Sebastian Kołacz

Rodzaj silnika			Benzyna 3d	Benzyna 5d	Turbodiesel 5d	Turbodiesel 5d	Benzyna 5d
Pojemność silnika (cm3)			1590	1998	1998	1997	2480
Układ/ilość cylindrów			Rzędowy / 4	Rzędowy / 4	Rzędowy / 4	Rzędowy / 4	Układ V / 6
Moc silnika		kW	69	94	64	80	106
		KM	94	128	87	109	144
Max moment obrotowy (Nm)			138	174	216	250	208
Ilość zaworów na cylinder			4	4	2	2	4
Prędkość maksymalna (km/h)			150	160	142	150	165
Zużycie paliwa (cykl – l./100km)	miejski		10.3	12.0	9.4	8.0	13,7
	pozamiejski		6.8	7.8	6.9	6.0	8.3
	mieszany		8.3	9.3	7.8	6.6	9,1